Daar sta je dan …

Allerlei goed bedoelde adviezen en tips gekregen?

Ga meer de deur uit.  —  Doe vooral de dagelijkse dingen zoals de boodschappen, dat is toch niet zo moeilijk? — Geniet gewoon van je kinderen. — Stel je niet zo aan. — Zoek toch gewoon een hobby.

Maar soms lukt ‘gewoon’ even niet. Gevoelens van verdriet, onverklaarbaar en ineens aanwezig. Al die (ongewilde) gedachten in je hoofd… wat denken die mensen over mij en wat vinden ze van wat ik doe en hoe ik eruit zie? En wat als… wat als…

Wat zou het fijn zijn dat er iemand met je mee gaat, er voor je is, die naar je luistert en niet oordeelt. Naar een gesprek, een afspraak bij de dokter. Een telefoontje plegen. En er ook voor je kind(eren) kunnen zijn. Praten, lachen en huilen. Een begeleider is die vooral voelt en uit eigen ervaring weet hoe moeilijk dat soort dingen kunnen zijn. Het doen. Ook al zijn het kleine dingen. Die begrijpt dat gewoon soms helemaal niet zo gewoon is. En even niet even. En genieten niet vanzelfsprekend.

Iemand die je hand pakt en vraagt… zullen we het samen doen?

Zo iemand had ik destijds graag gehad en daarom begrijp ik de behoefte van een ander. Daarom vind ik het zo fijn dit als mijn werk te mogen en kunnen doen. Met mijn positieve instelling en door mijn ervaringen jou weer (verder) op weg te mogen helpen.

 

Hoe gaan we te werk?

We spreken af om elkaar te leren kennen. En als het voor jou prettig voelt, gaan we verder. Ik pas me aan aan jouw. We kunnen samen dingen doen, we kunnen praten, maar ik kan er ook gewoon zijn. Soms is het fijn niets te hoeven, maar niet alleen te zijn.

Mail mij gerust via het contactformulier als je vragen hebt.